Kazimierz Józef Baruch

Kazimierz Józef Baruch urodził się 18 marca 1896 w Tarnowie. Był oficerem Wojska Polskiego, majorem intendentury i kierownikiem Działu Żywnościowego w Instytucie Technicznym Intendentury w Warszawie. W młodości należał do Drużyn Strzeleckich; służył w armii austro-węgierskiej, brał udział w walkach na frontach wschodnim i włoskim.

W 1918 r. kontynuował służbę w Wojsku Polskim. Walczył w wojnie 1920 r. w I pułku strzelców podhalańskich oraz w XI pułku piechoty. Po zakończeniu wojny pozostał w armii. Ukończył Wyższą Szkołę Intendentury w Warszawie (1927), a następnie służył w centralnych instytucjach intendentury. W 1928 r. awansował do stopnia kapitana ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 50. lokatą w korpusie oficerów administracji; pracował w Instytucie Technicznym Intendentury, ostatnio jako kierownik Działu Żywnościowego.

Na stopień majora mianował go ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 29. lokatą w korpusie oficerów intendentów. Później, w ramach tej samej randze i korpusu, został zaliczony do grupy intendentów z wyższymi studiami wojskowymi. Był żonaty z Zofią z Pacułów i miał córkę Jolantę oraz syna Wiesława. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r., po agresji ZSRR na Polskę, został wzięty do niewoli przez Sowietów i osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w lesie katyńskim i pochowany w bezimiennej mogile zbiorowej; od 28 lipca 2000 mieści się tam Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. Figuruje na liście wywózkowej 022/3 z 9 kwietnia 1940.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygłomianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.