Stefan Filipkiewicz
Biografia
Stefan Filipkiewicz był polskim malarzem i grafikiem, uczeń pracowni pejzażu Jana Stanisławskiego i jeden z przedstawicieli nurtu malarstwa pejzażowego Młodej Polski.
Urodził się w Tarnowie. Uczył się w gimnazjum Św. Jacka w Krakowie i w 1899 roku wstąpił do Szkoły Sztuk Pięknych, która w 1901 roku przekształciła się w Akademię Sztuk Pięknych. W latach 1900–1906 studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem Floriana Cynka, Józefa Mehoffera, a następnie Leona Wyczółkowskiego i Jana Stanisławskiego; ostatnie półrocze spędził na kursie Józefa Pankiewicza. Utrzymywał serdeczne kontakty ze Stanisławskim i brał udział we wspólnych plenerach. W 1907 roku wraz z Henrykiem Szczyglińskim zorganizował pośmiertną wystawę prac Stanisławskiego i jego uczniów.
Debiutował w 1899 roku serią pejzaży tatrzańskich. Wystawiał w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, we Lwowie i od 1903 w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych, którego był członkiem. W 1903 i 1904 otrzymał srebrne medale Akademii. Odznaczony w 1903 medalem Franciszka Józefa na wniosek Szkoły Krakowskiej Sztuk Pięknych. Był stypendystą Fundacji Urbańskiego. Od 1903 stale wystawiał w Krakowie, Lwowie i Warszawie; w 1925 został członkiem rzeczywistym Zachęty.
W 1904 roku uczestniczył w wystawie secesji w Berlinie, a obraz Zima trafił do kolekcji cara Ferdynanda I Koburg. Później brał udział w wystawach w Wertheim Galerie w Berlinie i Arnold Galerie w Dreźnie. Po studiach wyjechał do Monachium, Włoch i Francji; wystawiał m.in. w Wiedniu, Londynie, Budapeszcie, Berlinie, Rzymie i Wenecji. W 1907 roku pokazał w Krakowie 50 obrazów. Od 1905 był członkiem wiedeńskiej Secesji i brał udział w jej ekspozycjach.
Od 1908 był członkiem Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka”; w 1928 otrzymał od TZSP srebrny medal, a w 1933 dyplom honorowy. W 1936 został profesorem nadzwyczajnym na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i członkiem korespondentem Wiener Secession. Jego prace prezentowano na wystawach międzynarodowych Secesji i w polskich i zagranicznych galeriach; wystawiał również w Polsce i za granicą.
W latach 1927–1933 mieszkał w Zakopanem, malował widoki Tatr, a latem plenerowo w Radziszowie pod Krakowem; w 1934 zainteresował się krajobrazem nadbałtyckim, malował m.in. w Jastrzębiej Górze. Po wybuchu II wojny światowej uciekł na Węgry do Budapesztu i brał udział w ruchu oporu; pełnił funkcję Sekretarza Komitetu Obywatelskiego do Spraw Opieki nad Uchodźcami Polskimi na Węgrzech – przedstawicielstwa Rządu RP na uchodźstwie. 23 sierpnia 1944 zmarł w obozie koncentracyjnym Mauthausen-Gusen, po aresztowaniu przez Gestapo. W tym samym czasie egzekucję wykonano na wszystkich członkach Komitetu.
Prace Stefana Filipkiewicza znajdują się w wielu kolekcjach prywatnych i w muzeach, m.in. w Muzeum Narodowym w Krakowie, Kielcach, Lublinie, Warszawie, Wrocławiu, Poznaniu, Szczecinie, Narodowym Muzeum Morskim w Gdańsku, Muzeum Śląska Opolskiego, Muzeum Historycznym w Bielsku-Białej, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Warmii i Mazur w Olsztynie oraz we Lwowie.