Władysław Karol August Brzozowski
Biografia
Władysław Karol August Brzozowski urodził się 28 sierpnia 1895 roku w Tarnowie, w rodzinie Franciszka Ksawerego (1856–1931) i Heleny z Kłobukowskich (1871–1954). Miał czterech braci i sióstr: Wacława (1892–1970), Marię (1893–1975), Witolda (ur. 14 lipca 1899, zm. 1920) oraz Helenę (1903–1938). Rodzinny dom Korab–Brzozowskich znajdował się w Sanoku przy ul. Henryka Sienkiewicza (obecnie 15).
Po ukończeniu C. K. Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 1913 roku, był jednym z pierwszych członków ruchu skautowego w Sanoku i działał w tajnym oddziale im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego, a następnie w jawnej Drużynie Skautowej – Ex ossibus ultor. Po studiach podjął naukę prawa. W czasie I wojny światowej bracia Wacław i Władysław Brzozowscy zostali zmobilizowani do armii austro-węgierskiej i wysłani na front karpacki; Władysław walczył w pułku artylerii górskiej nr 10, awansując na chorążego ze starszeństwem z 1 sierpnia 1915 oraz podporucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916.
Po zakończeniu I wojny światowej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony na stopień porucznika. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1919 awansował na kapitana artylerii ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. W latach 1923–1933 służył kolejno w 10 dywizjonie artylerii konnej w Jarosławiu, 13 dywizjonie artylerii konnej w Brodach, a w latach 1928–1933 w 13 pułku artylerii lekkiej w Równem. 27 stycznia 1930 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 18. lokatą w korpusie oficerów artylerii; w marcu objął stanowisko kwatermistrza pułku, a w kwietniu 1933 przeniesiony został do 10 pułku artylerii ciężkiej w Przemyślu na stanowisko dowódcy dywizjonu. W 1937 objął dowództwo sformowanego wówczas 18 dywizjonu artylerii ciężkiej w Zambrowie, a na podpułkownika awansował ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku.
Podczas II wojny światowej, w 1939 roku, dowodził 18. dywizjonem artylerii ciężkiej w czasie kampanii wrześniowej. Po kapitulation trafił do niemieckiego obozu jenieckiego Oflag II C Woldenberg (wraz z bratem Wacławem). Po wojnie powrócił do Polski i zamieszkał w Nowej Rudzie przy ulicy Stefana Żeromskiego 1. Zmarł 14 czerwca 1990 roku i został pochowany na cmentarzu komunalnym w Nowej Rudzie. Jego żoną była Halina z domu Grudzińska (1901–1985).