Biografia
Józef Adam Zygmunt Cyrankiewicz urodził się 23 kwietnia 1911 w Tarnowie jako syn inżyniera budowlanego Józefa Cyrankiewicza i Reginy z domu Szlapak. Podczas studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie związał się z ruchem socjalistycznym. W latach 1931–1935 działał w Polskiej Partii Socjalistycznej i Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej; od 1935 do 1939 był sekretarzem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS w Krakowie. Brał udział w starciach ulicznych z ugrupowaniami prawicowymi.
Został awansowany na podporucznika rezerwy artylerii Wojska Polskiego z dniem 1 stycznia 1933. W 1934 jako oficer rezerwy był przydzielony do 5 Pułku Artylerii Ciężkiej i pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto.
Podczas II wojny światowej brał udział w wojnie obronnej 1939; był oficerem zwiadowczym I dywizjonu 5 Pułku Artylerii Ciężkiej. 15 września 1939 dostał się do niewoli, uciekł z transportu jenieckiego do Niemiec. Od jesieni 1939 do 1941 stał na czele PPS – WRN w okręgu krakowskim i współtworzył Związek Walki Zbrojnej. W czasie wojny był jednym z czołowych działaczy PPS-WRN, a w 1943–1944 należał do konspiracyjnych struktur Rady Wojskowej i Grupy Bojowej Oświęcim, nadzorując całość działalności konspiracyjnej.
W 1945 po marszu śmierci dotarł do KL Mauthausen, skąd wyzwolili go Amerykanie. Po wojnie wrócił do życia politycznego, najpierw w PPS, a następnie w PZPR po Kongresie Zjednoczeniowym w 1948. Zajął funkcje kierownicze w partii i państwie, a w 1947 objął stanowisko premiera RP, które pełnił do 1952, a następnie ponownie od 1954 do 1970.
W okresie późniejszym był m.in. przewodniczącym Rady Państwa (1970–1972), członkiem Biura Politycznego KC PZPR i aktywnie zaangażowanym w politykę kościoła i społeczeństwa oraz w sprawy międzynarodowe. Po 1970 wycofał się z czynnej polityki, prowadząc działania na rzecz pokoju międzynarodowego. Zmarł 20 stycznia 1989 w Warszawie.
Źródło: artykuł w Wikipedii



