Biografia
Zenon Feliński urodził się 29 listopada 1898 roku w Tarnowie. Był polskim pedagogiem muzycznym oraz skrzypkiem. Kształcił się w Hochschule für Musik w Berlinie, Neues Wiener Konservatorium w Wiedniu i Państwowym Konserwatorium w Pradze. Był uczniem Stefana Suchego, Otakara Ševčika, Carla Flescha, Roberta Pollacka i Samuela Bondiego.
W latach 1921–1931 z dużym powodzeniem występował w Europie jako solista. Z powodu problemów zdrowotnych porzucił karierę koncertową i całkowicie poświęcił się pracy naukowej oraz dydaktycznej. Nauczał w Szwajcarii, Austrii, Niemczech, a potem w Polsce. W latach 1942–1944 został zmuszony do pracy jako kaflarz w hitlerowskim obozie koncentracyjnym w Drohobyczu, gdzie przebywał wraz z żoną i kilkuletnią córką. Z relacji ucznia Bolesława Bieniasza dowiadujemy się, że aż dwukrotnie stał pod ścianą straceń. Pobyt w obozie znacząco odbił się na jego zdrowiu psychicznym i fizycznym. Po wyzwoleniu wznowił działalność pedagogiczną w PLM w Katowicach, PWSM w Sopocie, PWSM w Warszawie oraz PWSM w Krakowie, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym.
W Krakowie kształtował wielu wybitnych skrzypków i pedagogów; jego uczniowie obejmowali solistów, koncertmistrzów orkiestr symfonicznych i kameralnych. Jest autorem licznych podręczników metodycznych, które do dziś wydawane są przez Polskie Wydawnictwo Muzyczne. W 1964 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 1966 r. otrzymał nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki. Przez lata był związany z Krakowem, gdzie pochowano go na Cmentarzu Rakowickim.
Źródło: artykuł w Wikipedii



