Biografia
Ludwik Izajasz Baldwin-Ramułt urodził się w Tarnowie w rodzinie ziemiańskiej, jako syn Bronisława i Zofii z Rupniewskich. Po ukończeniu tarnowskiego gimnazjum rozpoczął naukę w Akademii Wojskowej, gdzie zdobywał techniki artylerii. Po służbie w 40. pułku piechoty armii austriackiej odszedł z wojska i podjął studia na Wydziale Architektury Szkoły Politechnicznej we Lwowie. W 1881 wstąpił do lwowskiego Towarzystwa Politechnicznego, a rok później ukończył naukę z wyróżnieniem. Uczestniczył w konkursie na projekty budynków szkolnych i zajął pierwsze miejsce, a następnie został asystentem profesora w Szkole Inżynierskiej we Lwowie. Równolegle pracował w Wydziale Budownictwa przy lwowskiej radzie miasta.
W 1890 otrzymał uprawnienia do pracy architekta, a następnie założył biuro projektowo-architektoniczne z Julianem Cybulskim. Wspólnie zaprojektowali i wybudowali budynki, które powstały przy głównych ulicach Lwowa. Ich biuro nadzorowało budowę Greckokatolickiego Seminarium Duchownego (projekt Sylwestr Hawryszkewycz), Pałacu Potockich (projekt Louis Dauvergne, zmodyfikowany przez Juliana Cybulskiego).
Był członkiem rady miasta, a także prezesem Związku Architektów we Lwowie oraz przewodniczącym koła literacko-artystycznego. Baldwin-Ramułt został wybrany na członka Rady Państwa w Wiedniu, odpowiadał za budowę dróg wodnych, równocześnie pełnił funkcję delegata Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie. Po powrocie do Galicji kupił majątek w Dwerniku, był właścicielem wraz z Dwerniczkiem. Projektował obiekty budowane okolicznych wsiach i miasteczkach. Został wybrany na marszałka powiatu liski i pełnił tę funkcję przez czternaście lat; w 1902 otrzymał honorowe obywatelstwo Ustrzyk Dolnych.
Podczas I wojny światowej przebywał w Grazu, gdzie zorganizował i prowadził ośrodek dla polskich uchodźców. Po wybuchu wojny polsko-ukraińskiej, będąc w stopniu porucznika, był dowódcą sztabu i pełnił funkcję zastępcy komendanta miasta Lwowa (również podczas obrony Lwowa). Za zaangażowanie został odznaczony Orderem Orlęta i Krzyżem Obrony Lwowa z Mieczami. Od 1922 był pracownikiem gabinetu prezesa Najwyższej Izby Kontroli, a następnie prezesem międzyresortowej komisji do spraw badań nad gospodarowaniem zasobami lasów państwowych. Jego pierwszą żoną była Stanisława (1858–1909), córka Feliksa Strzeleckiego. 2 lutego 1919 w Bykowcach poślubił Stanisławę Tarnawiecką (1864–1923, córkę Rudolfa Schwarza). Po przejściu na emeryturę powrócił do Lwowa, gdzie zmarł w 1929. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Źródło: artykuł w Wikipedii



