Biografia
Urodził się w Tarnowie 21 października 1882. Był łódzkim nauczycielem, literatem i dziennikarzem żydowskiego pochodzenia. Studiował na uniwersytecie we Lwowie, uniwersytecie w Berlinie i na uniwersytecie w Wiedniu, gdzie nadano mu doktorat filozofii.
Jeszcze przed egzaminem pedagogicznym w 1905 r. podjął pracę w C. K. VI Gimnazjum we Lwowie jako nauczyciel łaciny i greki, później także niemieckiego i polskiego. Przeniósł się na krótko do Żółkwi, wrócił do Lwowa. Czas I wojny światowej spędził w Pradze, skąd wrócił do pracy w Państwowym Gimnazjum we Lwowie.
W latach 1919–1921 był współorganizatorem dwóch łódzkich żydowskich gimnazjów męskich pod patronatem Towarzystwa Żydowskich Szkół Średnich; jednocześnie nie rezygnował z pracy w I Państwowym Gimnazjum im. M. Kopernika w Łodzi. W 1922 r., na prośbę Marka Braude, został przeniesiony do II Gimnazjum Męskiego Towarzystwa Żydowskich Szkół Średnich i Gimnazjum Żeńskiego tego Towarzystwa w Łodzi przy ul. Grzegorza Piramowicza; po śmierci dyrektora Zygmunta Bromberga-Bytkowskiego w 1923 r. przejął jego stanowisko i zajmował je do 1934 r.
Brandstaetter był uznawany za dobrego nauczyciela i administratora. W 1928 r. zainicjował i osobiście redagował czasopismo dla rodziców uczennic szkoły Ogniwa, początkowo miesięcznik, potem dwumiesięcznik. W czerwcu 1939 r. ukazał się zeszyt jubileuszowy z okazji 35-lecia pracy pedagogicznej dyr. Brandstaettera.
Mieszkał przy ul. Narutowicza 68.
Był współpracownikiem czasopism: Morija, Miesięcznik Żydowski, Nowy Dziennik, Chwila; publikował artykuły pedagogiczne w lwowskim Muzeum; przewodniczył łódzkiemu oddziałowi Towarzystwa Przyjaciół Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie; był członkiem zarządu Internatu dla dzieci żydowskich i Fermy w Helenówku, a także zarządu stowarzyszenia Montefiore – B’nai B’rith.
W 1939 r. po zajęciu Łodzi przez Niemców wyjechał do Warszawy, gdzie pracował w Żydowskiej Samopomocy Społecznej. Zginął w getcie warszawskim, przed domem przy ul. Ludwika Zamenhofa 56.
Źródło: artykuł w Wikipedii



