Biografia
Adam Zygmunt Czyżewicz urodził się w Tarnowie w rodzinie Ferdynanda i Wilhelminy z Baumanów. W 1858 ukończył gimnazjum w Tarnowie, a następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, skąd przeniósł się na Wydział Lekarski w styczniu 1859. W okresie roku akademickim 1863/64 pracował jako asystent w Katedrze Anatomii Patologicznej pod prof. Ludwikiem Teichmanną. Podczas powstania styczniowego 1863 był lekarzem Rządu Narodowego. W 1864 uzyskał tytuł doktora medycyny w Wiedniu, a rok później na Uniwersytecie Jagiellońskim zdał egzamin na stopień magistra położnictwa. Praktyki odbywał u prof. Dietla i Maurycego Madurowicza. Przez pięć lat, do końca września 1870, pracował jako adiunkt w Klinice Położniczo-Ginekologicznej oraz był lekarzem sądowym Sądu Krajowego w Krakowie. Był jednym z założycieli Towarzystwa Lekarskiego Krakowskiego.
Od 1871 związany ze Lwowem, gdzie objął stanowisko prymariusza (ordynatora) Zakładu Położniczego w Szpitalu Powszechnym, jednocześnie objął stanowisko profesora położnictwa w Szkole Medyko-Chirurgicznej i do 1876 pełnił obowiązki dyrektora szkoły. Dzięki jego zaangażowaniu utworzono w szpitalu oddział zakaźny. Pracował także jako redaktor pisma „Kalendarz medyczny”.
Zasłużony dla rozwoju polskiej medycyny. Po raz pierwszy w Polsce zastosował kleszcze porodowe i wskazał nowe metody cesarskiego cięcia. Z praktyki ginekologicznej zyskał bogate doświadczenie i uznanie, także na arenie europejskiej. Pacjentką była Blanka, żona arcyksięcia Leopolda Salwatora.
Poza działalnością lekarską prowadził działalność społeczną i polityczną. Był aktywnym działaczem Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich (zastępca prezesa 1885–1889 i prezes od 1889), członkiem Towarzystwa Lekarskiego Lwowskiego (dwukrotnie prezes w 1881 i 1888), Lwowskiego Towarzystwa Ginekologicznego (pierwszy prezes), zasiadał w C. K. Radzie Zdrowia od 1871 przez 36 lat (18 lat jako jej przewodniczący) oraz w Radzie Miejskiej (radny 1876–1885, przewodniczący sekcji ds. bezpieczeństwa, porządku, zdrowia i spraw policyjnych), był pierwszym wiceprezydentem Lwowa w latach 1883–1885, a także posłem na Sejm Krajowy z okręgu Miasto Sambor (1889–1895) i dozorcą krajowego Stowarzyszenia Dam Patriotycznych Pomocy Czerwonego Krzyża (1882–1883).
Zmarł 24 stycznia 1910 we Lwowie; pochowany w grobowcu rodzinnym na Starym Cmentarzu w Tarnowie (sektor I-1-27).
Źródło: artykuł w Wikipedii



