J
Nauka

Jan Marian Dobrowolski

Botanik i farmaceuta

4 września 1886data urodzenia
28 czerwca 1958data śmierci
żył 71 latdługość życia
Tarnówmiejsce urodzenia
5osiągnięć

Biografia

Jan Marian Dobrowolski urodził się 4 września 1886 w Tarnowie. Był synem Jana Dobrowolskiego, urzędnika państwowego, i Karoliny z Albinów.

W latach 1907–1912 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, specjalizując się w botanice. Był uczniem Mariana Raciborskiego, Jana Rostafińskiego, Emila Godlewskiego i Edwarda Janczewskiego.

W latach 1913–1914 uczył w szkole średniej w Starej Wsi. Jesienią 1914 przeniósł się do Krakowa, do Instytutu Botanicznego UJ. Pracował jako młodszy asystent w Zakładzie Botaniki u prof. Raciborskiego i doktoryzował się tam w 1917.

W tym samym roku powołano go do wojska austriackiego. Objął kierownictwo Referatu Produkcji Roślin Lekarskich Generalnego Gubernatorstwa Wojskowego w Lublinie oraz kierował Plantacją Roślin Lekarskich w Dąbrowiek Opoczna. Odbywał wtedy liczne podróże naukowe. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości kierował Referatem Produkcji Roślin Leczniczych Departamentu Sanitarnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie. Organizował wtedy ogród farmakognostyczny Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1918–1920 prowadził zajęcia z farmakognozji na tej uczelni.

Habilitował się w 1923 z botaniki lekarskiej. W 1925 wyjechał do Poznania, obejmując, w charakterze profesora nadzwyczajnego oraz kierownika, nowo utworzoną Katedrę Botaniki i Uprawy Roślin Lekarskich Uniwersytetu Poznańskiego. Prowadził wykłady, ćwiczenia, a także współorganizował (wraz z prof. Zygmuntem Pietruszczyńskim) poznański ogród farmakognostyczny. W 1926 rozpoczął międzynarodową wymianę nasion i wydawanie Index Seminum. W tym czasie brał także udział w pracach Komisji Farmakopei Polskiej II. W latach 1931–1933 był dziekanem Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego UP.

W 1939 opuścił Poznań i udał się do Burzyn pod Tarnowem. Nauczał wtedy w sposób tajny i pracował nad podręcznikiem Uprawa i zbieranie roślin lekarskich aromatycznych i korzennych. Podczas okupacji niemieckiej mieszkał także w Krakowie i Warszawie – wszędzie trudnił się tajnym nauczaniem, wykładami i egzaminowaniem. W maju 1945 powrócił do Poznania w celu reaktywacji Zakładu Botaniki i ogrodu farmakognostycznego. Był wtedy organizatorem i pierwszym dziekanem Wydziału Farmaceutycznego UP (1947–1951), od 1950 w składzie Akademii Medycznej. W 1946 został profesorem zwyczajnym. Ostatnie lata życia poświęcił zagadnieniom anatomicznych cech diagnostycznych rodzimych roślin lekarskich i trujących. Odbywał wyprawy badawcze w lasy okolic Poznania.

Został pochowany na cmentarzu św. Jana Vianneya w Poznaniu (kwatera św. Barbary-29-8).

Członkostwo: był członkiem Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego (zorganizował poznański oddział), a także Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i Polskiego Towarzystwa Farmaceutycznego (zorganizował poznański oddział).

Źródło: artykuł w Wikipedii

Najważniejsze osiągnięcia

  1. Profesor nadzwyczajny oraz kierownik Katedry Botaniki i Uprawy Roślin Lekarskich Uniwersytetu Poznańskiego
  2. Pierwszy dziekan Wydziału Farmaceutycznego UP (1947–1951)
  3. Organizator i pierwszy dziekan Wydziału Farmaceutycznego UP; współtwórca ogrodu farmakognostycznego
  4. Rozpoczął międzynarodową wymianę nasion i wydawanie Index Seminum (1926)
  5. Uczestnik prac Komisji Farmakopei Polskiej II

Ciekawostki

?

Podczas okupacji prowadził tajne nauczanie i egzaminy w Krakowie i Warszawie.

?

Zainicjował międzynarodową wymianę nasion oraz wydawanie Index Seminum (1926).

Urodzeni w tym samym czasie

Wszyscy sławni →