Lucjan Grabowski

astronom i geodeta
19.03.1871 24.10.1941 Tarnów

Biografia

Urodzony 19 marca 1871 w Tarnowie Lucjan Grabowski był polskim astronomem i geodetą. Po ukończeniu gimnazjum w Tarnowie w 1889 r. zapisał się na studia na Uniwersytecie Jagiellońskim; podczas studiów od 1 października 1892 do końca września 1895 pełnił funkcję asystenta w Obserwatorium Astronomicznym UJ. W latach 1895–1900 studiował astronomię i nauki fizyczne na uniwersytetach w Bonnie i Monachium, uzyskując doktorat. Zajmował się badaniami fotometrycznymi gwiazdy Nova Persei i pracował w Obserwatorium w Pułkowie koło Petersburga.

Wiosną 1902 objął stanowisko adiunkta w Obserwatorium Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1907 pracował jako stypendysta na uniwersytecie w Stuttgarcie, a następnie w Instytucie Geodezyjnym w Potsdamie. W marcu 1909 został powołany na profesora w katedrze miernictwa na Politechnice Lwowskiej. W 1912 dzięki swojemu wkładowi do nauki polskiej został profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Astronomii Sferycznej i Geodezji Wyższej na tejże Politechnice, na stanowisku którym pozostał aż do śmierci. Po wrześniu 1939 pozostał na Politechnice Lwowskiej (nazwa okupacyjna:Lwowski Instytut Politechniczny). Po wkroczeniu Niemców do Lwowa wyrzucony z uczelni wraz z innymi profesorami.

W 1938 otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej. Poza działalnością naukową był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, Akademii Nauk Technicznych w Warszawie (od 1923), Międzynarodowej Unii Astronomicznej (od 1925) oraz Narodowego Komitetu Astronomicznego (od 1927).

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Objął stanowisko profesora w Politechnice Lwowskiej (1909) i kierował Katedrą Astronomii Sferycznej i Geodezji Wyższej (od 1912).
Otrzymał tytuł doktora honoris causa Politechniki Warszawskiej (1938).
Autor ponad 50 prac z astronomii, geodezji i grawimetrii.
Publikował m.in. Theorie des Harmonischen Analysators (1898); Photometrische Beobachtungen der Nova-Persei (1902); O błędach fizjologicznych przy pomiarach astron. za pomocą mikrometrów okultacyjnych (1907); O odwzorowaniu płaskich wiernokątnych elipsoidy obrotowej (1928).

Ciekawostki

Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski nadano mu 9 listopada 1932, a Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 11 listopada 1936.
Był członkiem Międzynarodowej Unii Astronomicznej od 1925 i Narodowego Komitetu Astronomicznego od 1927.

Udostępnij