Biografia
Stefan Glaser urodził się w Tarnowie. W młodości uczył się w I Gimnazjum w Tarnowie, a następnie w Gimnazjum Adama Mickiewicza we Lwowie. W latach 1914–1915, z powodu okupacji Lwowa, podjął studia prawnicze na Uniwersytecie w Wiedniu, gdzie w 1916 r. zdał pierwszy egzamin historycznoprawny. Po powrocie do Lwowa w 1918 r. ukończył studia, uzyskał absolutorium i październiku 1918 r. promowany został na doktora praw; był uczniem prof. Piotra Stebelskiego. Do końca 1919 r. pracował w kancelarii adwokackiej ojca.
Od 1920 r. pełnił obowiązki sędziego śledczego w Lublinie (do marca 1922 r.). Jednocześnie od jesieni 1920 r. był zastępcą profesora prawa i procesu karnego na Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych Uniwersytetu Lubelskiego (później KUL). Habilitował się na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1921 r. Na KUL wykładał w latach 1920–1924, a w latach 1923–1924 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa. W 1924 r. przeniósł się na Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie, gdzie objął Katedrę Prawa i Postępowania Karnego; drugą katedrę prawa karnego posiadał prof. Bronisław Wróblewski.
Pod koniec lat trzydziestych był inicjatorem listu protestacyjnego USB przeciwko aresztowaniu posłów opozycji i procesowi brzeskiemu; w 1934 r. został przeniesiony na emeryturę. Po wygaśnięciu kated powrócił do praktyki adwokackiej w Warszawie i brał udział w wielu znanych procesach politycznych oraz kontynuował działalność naukową.
We wrześniu 1939 r. organizował wyjazd generała Władysława Sikorskiego; po wyjeździe objął kierownictwo konsulatu i administrację poselstwa Portugalii w Warszawie. Następnie wraz z rodziną przedostał się do Francji, gdzie dołączył do rządu gen. Sikorskiego w Angers jako dyrektor w Departamencie Sprawiedliwości. Współpracował z prof. Stanisławem Kotem; politycznie był związany ze Stronnictwem Pracy. W grudniu 1939 r. w Paryżu zainaugurowano Polski Uniwersytet na Obczyźnie; Glaser zorganizował Wydział Prawno-Ekonomiczny.
W 1941 r. prowadził rozmowy w porozumieniu z gen. Sikorskim z kardynałem Arthurem Hinsleyem w kwestii polskich spraw; od sierpnia 1941 r. był posłem przy emigracyjnym rządzie Belgii w Londynie, a po wyzwoleniu – przy rządzie Wielkiego Księstwa Luksemburga w Brukseli (do września 1945 r.). Był m.in. przedstawicielem rządu w Komisji Narodów Zjednoczonych do Spraw Zbrodni Wojennych.
W marcu 1944 r. doprowadził do powstania polskiego Wydziału Prawa na Uniwersytecie w Oxfordzie, którego został pierwszym dziekanem, oraz współorganizował polski Wydział Medycyny na Uniwersytecie w Edynburgu i polską Szkołę Architektury przy Uniwersytecie w Liverpoolu. Był także członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie.
Po wojnie Glaser wykładał na Uniwersytecie w Liège, Katolickim Uniwersytecie w Leuven, przez pewien czas na Uniwersytecie w Gandawie oraz na Sorbonie w Paryżu. Był uznawany za światowego specjalistę w zakresie międzynarodowego prawa karnego, a jego monografie, m.in. Introduction à l’étude du droit international pénal (1954) oraz Droit international penal conventionnel (1970, 1978), przyczyniły się do rozwoju tej dziedziny. Był także jednym z pomysłodawców konwencji ONZ o niestosowaniu przedawnienia wobec zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości (1968).
Angażował się w działalność Naczelnego Komitetu Wolnych Polaków na Obczyźnie i wspierał Polaków w czasach kryzysów. Był zwolennikiem międzynarodowej współpracy i integracji europejskiej; brał udział w Kongresie Europejskim w Hadze (1948) i podkreślał edukacyjną stronę integracji; proponował utworzenie międzynarodowego uniwersytetu.
Źródło: artykuł w Wikipedii



