Władysław Dziadosz
Biografia
Władysław Dziadosz urodził się w Tarnowie w rodzinie komisarza straży skarbowej. Ukończył I Gimnazjum w Tarnowie w 1913 roku, a następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie po przerwie wojennej uzyskał w 1926 roku stopień doktora prawa. Należał do Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckiego.
W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich jako oficer II baonu 5. pułku piechoty Legionów Polskich, został ciężko ranny w bitwie pod Konarami 23 maja 1915 roku. W opinii przełożonych wyróżniał się wzorową postawą i przywództwem. Awansował do chorążego (2 lipca 1915) i porucznika (1 listopada 1916).
W latach 1917–1918 pełnił funkcję komendanta POW w Tarnowie, a w październiku 1918 dowodził rozbrajaniem wojsk austriackich. Brał także udział w bitwie o Lwów w 1918 roku. Później służył w Wojsku Polskim podczas wojny polsko-bolszewickiej; 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku.
W okresie międzywojennym pełnił szereg stanowisk w służbie wojskowej i administracyjnej. W 1934 został wojewodą kieleckim, funkcję objął 9 lipca 1934 roku. Po wybuchu wojny w 1939 udał się na emigrację do Londynu. W 1954 roku objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych i kierownika Ministerstwa dla Spraw Obywateli Polskich na Obczyźnie w rządzie Stanisława Mackiewicza, jednak zrezygnował w sierpniu tego roku. Później był członkiem I (1954–1957) i III Rady Rzeczypospolitej Polskiej (1963–1968). Zmarł w Londynie w 1980 roku; pochowany został na cmentarzu Nowy Targ – Skotnica.