Biografia
Józef Piotr Greiner, syn Ferdynanda i Marii ze Strońskich, urodzony 25 listopada 1894 w Tarnowie, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, był starszym bratem Ludwika (ur. 1890), żołnierza II Brygady Legionów Polskich.
Służył jako chorąży w Legionach Polskich, a następnie w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) służył w II Korpusie Polskim w Rosji. 11 maja 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem jako oficer sztabu 4 Dywizji Strzelców. 15 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany podporucznikiem. 1 grudnia 1919 został mianowany porucznikiem w wojskach łączności. W tym czasie pełnił służbę w Dowództwie Frontu Galicyjskiego. W czasie wojny z bolszewikami był adiutantem szefa łączności 6 Armii i dowódcą kompanii telegraficznej ciężkiej nr VI. 9 września 1920 został awansowany na kapitana, w Korpusie Wojsk Łączności, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Szefostwie Łączności 6 Armii, a jego oddziałem macierzystym był I batalion zapasowy telegraficzny. Na początku 1922 został zdemobilizowany i przydzielony w rezerwie do 2 pułku łączności w Jarosławiu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 24. lokatą w korpusie oficerów łączności. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto i posiadał przydział w rezerwie do 6 batalionu telegraficznego w Jarosławiu. Później przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VI. Na stopień majora rezerwy został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności.
13 marca 1922 uzyskał absolutorium na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Lwowskiego. Mieszkał we Lwowie przy ul. Kadeckiej 2a, a później ul. Technickiej 8. Pracował w Towarzystwie Eksploatacji Soli Potasowych we Lwowie jako urzędnik prywatny (prokurzysta).
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), został aresztowany przez Sowietów. Wywieziony na podstawie listy nr 055/4 z 5–9 maja 1940, wkrótce potem został zamordowany na terytorium ówczesnej Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, zapewne w Kijowie. Pogrzebany w Bykowni, gdzie obecnie znajduje się polski cmentarz wojenny.
Był żonaty, miał córkę Krystynę Marię (ur. 24 maja 1924).
Źródło: artykuł w Wikipedii



