Biografia
Zbigniew Jaruzelski herbu Ślepowron urodził się 30 sierpnia 1900 roku w Tarnowie. Pochodził z rodziny Józefa Wincentego Jaruzelskiego i Izabelli Krzysztofowicz; był starszym bratem Jadwigi Agnieszki (1901–1944).
W młodości studiował na Wydziale Rolniczo-Leśnym Politechniki Lwowskiej i w 1926 roku uzyskał dyplom inżyniera rolnika. W czasie studiów i po nich prowadził gospodarstwo w Załuczu Górnym oraz działał w Związku Strzeleckim. Służył w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym; 7 sierpnia 1920 został odznaczony Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari, a 20 sierpnia 1920 został ranny i ewakuowany do szpitala. Po leczeniu kontynuował służbę w rezerwie, awansując do podporucznika, a w 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 sierpnia 1920; w 1932 otrzymał awans na porucznika rezerwy. Odmienił również funkcjonowanie w rezerwie do 49. pułku piechoty.
W 1940 został aresztowany przez Sowietów podczas próby przekroczenia granicy z Rumunią w drodze do Francji i wywieziony do łagru w Swierdłowsku na Uralu, gdzie zmarł w 1941 roku. Był żonaty i miał dwóch synów: Andrzeja i Wojciecha.
Źródło: artykuł w Wikipedii



