Biografia
Wacław Dąbrowski urodził się w Tarnowie w rodzinie Kazimierza i Michaliny z Kukiełów. Był absolwentem gimnazjum we Lwowie. W listopadzie 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego.
Walczył z bolszewikami pod Starokonstynatem, Krasiłowem, Tyrowem i Gniewniem. Po rozwiązaniu korpusu przebywał w Kijowie. W październiku 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 1. pułku Ułanów Krechowieckich. Od lutego 1919 brał udział w froncie litewsko-białoruskim. W czerwcu 1919 został przyjęty do Szkoły Oficerów Jazdy w Starej Wsi. W styczniu 1920 mianowany porucznikiem i skierowany do 14. pułku Ułanów Jazłowieckich, w którego składzie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W czerwcu 1920 pod wsią Wernyhorodką dowodził plutonem karabinów maszynowych; ciężko ranny, zmarł następnego dnia. Za czyn ten pośmiertnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Źródło: artykuł w Wikipedii



